Inspiratie

‘Running to stand still’ – U2

Het is juni 1989, plaats busstation Zwolle.

Ik werkte in die tijd als schilder en was bezig om mijn gezeldiploma te halen. Ik zat al een periode niet lekker in mijn vel, last van somberheid en hyperventilatieklachten. Ik werkte fulltime en ging daarnaast 2 avonden in de week naar de streekschool in Zwolle. Het was een zwoele zomeravond en terwijl ik bij de bushalte stond te wachten op de bus die mij naar Apeldoorn terug zou brengen, hoorde ik aan de overkant van de straat waar studentenhuizen stonden gitaarmuziek en gezang. Als een magneet werd ik daar naar toegetrokken. Ik zag op het bordes boven aan de stenen trap een groep studenten zitten die met elkaar muziek zaten te maken.

Wat onzeker bleef ik bij de trap staan en luisterde naar de muziek. Opeens hoorde ik een stem die mij uitnodigde om erbij te komen zitten. Ik kreeg iets te drinken aangereikt.  Het werd stil en de gitarist begon te spelen en te zingen ‘Running to stand still’ van U2.

“And so she woke up

Woke up from where she was lyin’ still

Said i gotta do something

About where we’re goin’“

Kippenvel over mijn hele lichaam en ik werd  in mezelf voor het eerst bewust van een diep geworteld verlangen naar iets. Geen idee naar wat, maar er werd iets aangeraakt waar ik geen woorden aan kon geven. Ik wist echter wel op dat moment dat de weg waar ik op zat, met mijn werk en mijn opleiding, niet mijn weg was.

De gitarist zong en vertolkte mijn gevoel op dat moment.

“You gotta cry without weeping, talk without speaking

Scream without raising your voice“

Geraakt en geroerd stond ik op, om mijn bus te halen.

“Then I floated out of here, singing”

Herhaalde ik in mezelf. Ik zweefde al zingend weg bij de groep studenten. In mijn gedachten er bewust van dat ik alleen maar aan het rennen was. En dat ik voor het eerst in mijn leven echt stil stond bij mezelf. Running to stand still.

“She is ragin’, she is ragin‘”

And the storm blows up in my eyes

En de storm raasde nog lang door. Dit was voor het eerst dat ik echt bewust werd gemaakt, dat ik op weg moest gaan. De eerste echte stap op doorreis naar mezelf. En dat ik hier zelf mijn verantwoordelijkheid voor mag nemen.

“Ah la la la de day

Ah la la la de day“